Polska jako kraj UE wdrożyła dyrektywę Euratom 2013/59 do krajowego porządku prawnego. Prawo Atomowe i rozporządzenia wykonawcze określają poziomy referencyjne i obowiązki właścicieli budynków mieszkalnych.
Dyrektywa Rady 2013/59/Euratom z dnia 5 grudnia 2013 r. ustala podstawowe normy bezpieczeństwa w zakresie ochrony przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego. W odniesieniu do radonu w budynkach dyrektywa nakazuje państwom członkowskim:
Ustawa z dnia 29 listopada 2000 r. Prawo Atomowe (Dz.U. z 2021 r. poz. 623 ze zm.) wraz z rozporządzeniami wykonawczymi implementuje wymagania dyrektywy. Poziom referencyjny dla stężenia radonu w budynkach mieszkalnych i budynkach z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi wynosi 300 Bq/m³.
Wyjaśnienie pojęcia "poziom referencyjny": Przekroczenie poziomu referencyjnego nie oznacza automatycznie zakazu użytkowania budynku. Jest to wartość, po przekroczeniu której właściciel lub zarządca budynku powinien podjąć działania naprawcze (remediację) mające na celu obniżenie stężenia radonu.
Polska opracowała Krajowy Plan Działania w zakresie narażenia na radon, który określa priorytety w zakresie:
W polskich przepisach właściciele budynków mieszkalnych nie mają powszechnego obowiązku przeprowadzania pomiarów radonu, chyba że budynek znajduje się w wyznaczonym obszarze radonowym. Obowiązkowy monitoring obowiązuje natomiast w miejscach pracy, gdzie pracownicy mogą być narażeni na podwyższone stężenie radonu (m.in. kopalnie, groty, podziemia historyczne).
Przepisy zachęcają właścicieli prywatnych budynków mieszkalnych do dobrowolnych pomiarów, szczególnie w rejonach geochemicznie predysponowanych (Dolny Śląsk, Sudety, część Małopolski).